Hurling

​​​​

      1. Nazwa

         HURLING

  1. Nazwa w języku rodzimym

Iomáint (j. irlandzki)

  1. Miejsce praktykowania (kontynent, państwo, naród)

Gra praktykowana jest tylko i wyłącznie na terenie Irlandii oraz Irlandii Północnej.

  1. Historia

Hurling to gra, która swe początki znajduje jeszcze w okresie prehistorycznym. Wtedy to, najprawdopodobniej, grali w nią znajdujący się na terenie dzisiejszej Irlandii Celtowie. Pierwsze materialne źródła historyczne opowiadające o tym sporcie datowane są jednak na V wiek. Zapiski te znajdują się w tzw. „Brehon Law”, czyli irlandzkim kodeksie praw powstałym właśnie w tym okresie.

Co ciekawe Meallbreatha (bliżej nieokreślona postać egzystująca w średniowieczu lub prehistorii) opisuje kary za zranienie zawodników w kilku grach, z których większość przypomina hurling.

Wiek XVI jest dość ciekawy dla tegoż właśnie sportu. Wtedy to Lord Kanclerz (jeden
z najbardziej prestiżowych urzędów w Wielkiej Brytanii funkcjonujący do dziś) składa skargę na część angielskich żołnierzy, opowiadając, że mówią oni po irlandzku i uprawiają hurling.

XVIII w. nazywany jest często „Złotym Wiekiem Hurlingu”. Wtedy to ziemiańska szlachta zamieszkująca tereny, na których ten sport występował, tworzyła własne zespoły i wraz
ze swoimi sąsiadami umawiali się na sparingi.

W 1884 r. w miasteczku Thurles powstał Gaelicki Związek Sportowy (Gaelic Athletic Association). Miał on za zadanie promować sporty gaelickie, takie jak hurling czy futbol gaelicki. W 1887 r. utworzono ligę tej właśnie gry. Od tego czasu tylko w jednym roku rozgrywki w jej ramach nie odbyły się. 17 lat później podczas letnich Igrzysk Olimpijskich mających miejsce
w Saint Louis (miasto w USA) gra ta była jedną z czterech (tuż obok koszykówki, baseballu
i futbolu amerykańskiego) dyscyplin demonstracyjnych. Ich rozgrywanie polegało na tym,
że zdobyte medale nie liczyły się do ogólnej klasyfikacji.

  1. Opis (zasady, zawodnicy, miejsce, sprzęty, urządzenia etc.)

Mecz toczy się pomiędzy dwiema drużynami składającymi się z 15 zawodników na boisku, którego długość wynosi maksymalnie 145 metrów, a szerokość – 85 metrów. Bramki w tej grze to połączenie tych używanych w rugby oraz piłce nożnej. Dolna część (poniżej poziomego słupa) jest wysoka na 2,5 metra i z jej tyłu znajduje się siatka. Obie szerokie są na 6,5 metra.

Jeżeli piłka (nazywana sliotarem) trafi do siatki, zdobywa się gola i na konto drużyny doliczane są aż 3 punkty. Jeżeli jednak kula służąca do gry przeleci przez górną część bramki, wówczas przyznawane jest tylko jedno „oczko”.

Gra trwa łącznie 60 minut i podzielona jest na 2 połowy (czasem – najczęściej w meczach międzynarodowych i klasy mistrzowskiej – zdarza się widzieć mecze trwające aż 70 minut). Jeżeli na koniec tego czasu dojdzie do remisu, spotkanie rozgrywane jest od nowa. Jeśli znów drużyny będą miały tyle samo punktów na swoich kontach, następuje dwudziestominutowa dogrywka. Ponowny remis skutkuje ponownym rozegraniem meczu.

Sliotar można przenosić na kilka sposobów: przede wszystkim zawodnicy mogą chwycić
go w rękę, kopnąć lub przenieść na kiju (ważnym jest jednak, by tym urządzeniem stale
go podbijać!). Po 4 sekundach lub 4 wykonanych przez zawodnika ruchach piłkę należy podać dalej.

Sfaulować można na wiele sposobów. Do najczęstszych powodów należą: pchanie, kopanie, przytrzymywanie, skakanie na rywala, wyrzucanie kija z ręki, blokowanie ręką lub ramieniem zawodnika z drugiego zespołu. Po odgwizdaniu przez sędziego faulu gra rozpoczyna się zagraniem przypominającym futbolowy rzut wolny. Gracze mogą być także karani żółtą oraz czerwoną kartką (znaczenie ich kolorów jest tożsame z tymi obowiązującymi w piłce nożnej).

Dozwolone są również zmiany. Na ławce rezerwowych może znajdować się maksymalnie
5 zawodników. Dokonywane są one podczas przerw w grze.

Mecz sędziuje aż 8 sędziów! Jeden znajduje się na boisku, dwóch „na linii”, jeden jest sędzią technicznym (tylko w meczach międzynarodowych, jego funkcja jest tożsama z tą w piłce nożnej) oraz czterech tzw. sędziów pomocniczych, którzy stoją po dwóch na każdym końcu boiska.

  1. Stan obecny:

Hurling jest sportem w dalszym ciągu praktykowanym. Cały czas działa liga utworzona w 1887 r. Co ciekawe każde z irlandzkich hrabstw posiada swoją drużynę w tej grze. Jest to (obok futbolu gaelickiego) sport narodowy tegoż kraju. Hurling uważa się za najszybszą grę świata,
a jego kobiecą odmianą jest camogie. W Polsce jedynym klubem, w którym można zagrać
w tę grę jest Cumann Warszawa zrzeszony w Gaelickim Związku Sportowym.

Oprócz ligi seniorskiej toczone są także rozgrywki w kategorii do 17 i 21 lat. Ostatnio widzi się rozwój tej dyscypliny w Australii, Ameryce Północnej i Europie. Na koniec każdego roku Związek wręcza najlepszym zawodnikom nagrody.

  1. Związki, federacje, kluby (pełne dane kontaktowe)

http://www.gaa.ie/hurling/ – Gaelicki Związek Sportowy

https://twitter.com/cumannwarszawa – profil na Twitterze klubu Cumann Warszawa (od kilku miesięcy nieużywany)

http://kilkennygaa.ie/ – strona internetowa drużyny Kilkenny, która zdobyła tytuł mistrzowski aż 36 razy

  1. Załączniki (dokumenty, regulaminy etc.)

http://www.gaa.ie/mm/Document/TheGAA/RulesandRegulations/13/79/82/GAAOfficialGuide2017_Part2_Neutral.pdf – oficjalny regulamin gry w hurling i futbol gaelicki (str. 30–60 dotyczą hurlingu)

  1. Źródła informacji (książki, artykuły, wywiady, galeria zdjęć, video etc.)

 

https://en.wikipedia.org/wiki/Hurling

https://pl.wikipedia.org/wiki/Hurling

https://www.youtube.com/watch?v=biFcgUB98ns

 

Mikołaj Wolanin

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.
Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.